Powikłania trądziku

Blizny potrądzikowe 

Najbardziej dokuczliwym powikłaniem trądziku pospolitego jest bliznowacenie. Blizny są trwałymi zmianami w obrębie tkanki łącznej skóry właściwej i w przypadku trądziku najczęściej mają charakter zanikowy (liczne, drobne zagłębienia w powierzchni skóry). U osób predysponowanych, a także jako stan zejściowy części zmian torbielowatych, obserwuje się blizny przerosłe, mające charakter twardych guzów wyniesionych ponad poziom skóry.

Blizny zanikowe

Blizny zanikowe są typowymi pozostałościami po ciężkich postaciach trądziku grudkowo-krostkowego oraz skupionego. Stanowią charakterystyczne „dołki” powstające w miejscu uprzednio występujących wykwitów chorobowych. Stanowią one zmiany zanikowe w obrębie tkanki łącznej wokół mieszków włosowych i nie mają tendencji do samoistnego ustępowania. Korzystny efekt w usuwaniu blizn zanikowych przynoszą peelingi - średniogłęboki oraz głęboki, zabiegi laserowe (przede wszystkim laser frakcyjny CO2), a także wypełnianie substancjami pobudzającymi zwiększone wytwarzanie macierzy pozakomórkowej (m. in. iniekcje silikonu lub osocza bogatopłytkowego)

Blizny przerosłe

Blizny przerosłe stanowią stosunkowo rzadkie powikłanie trądziku i występują w przypadku zaawansowanych zmian torbielowatych o dużych rozmiarach, układających się prostopadle do naturalnych linii napięcia skóry. W przypadku predyspozycji genetycznej, u niektórych chorych obserwuje się keloidy (bliznowce). Są to zmiany guzowate, pojawiające się po okresie od kilku tygodni do kilku miesięcy od zagojenia się wykwitów chorobowych. Bliznowce wydostają się poza pierwotny brzeg zmian i cechują się występowaniem charakterystycznych wypustek. Efektywnymi metodami powodującymi zmniejszanie się blizn przerosłych i bliznowców są – terapia kompresyjna (regularny ucisk i masowanie zmiany), opartunki silikonowe, laseroterapia (laser frakcyjny CO2, laser barwnikowy lub laser Nd-Yag typu Q-switch) oraz doogniskowe iniekcje glikokortykosteroidów.

Złotym standardem w profilaktyce powstawania blizn w przebiegu trądziku jest skuteczne leczenie choroby począwszy od pojawienia się pierwszych zmian skórnych oraz niedopuszczanie ich progresji.

Przebarwienia pozapalne 

Stan zapalny w przebiegu trądziku, wywołany jest naciekiem komórek zapalnych, skierowanych przeciwko bakteriom Propionibacterium acnes oraz produktom metabolizmu drobnoustrojów. Objawami są rumieniowe plamy barwy czerwonej, otaczające grudki oraz krosty. Stan zapalny wywołuje pogrubienie naskórka oraz miejscowy wzrost wytwarzania barwnika – melaniny. W związku powyższym u pacjentów, u których w trakcie choroby obserwowano nasilony odczyn zapalny, już po ustąpieniu zmian trądzikowych obserwuje się przebarwienia skóry, które mogą utrzymywać się jeszcze przez okres kilku miesięcy.

Przebarwienia pozapalne nasilają się pod wpływem ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe, dlatego pacjenci z tymi zmianami powinni chronić się przed silnym światłem słonecznym oraz używać preparatów z filtrami o wysokim wskaźniku SPF (>30).

 Największą skutecznością w usuwaniu przebarwień pozapalnych cechuje się peeling chemiczny oraz zabiegi laserowe (m.in. frakcyjny CO2, Nd -Yag typu Q-switch). Spośród preparatów miejscowych stosowanych w leczeniu trądziku, właściwościami odbarwiającymi cechuje się kwas azelainowy. Efekt kliniczny stosowanego preparatu jest jednak stosunkowo niewielki i zazwyczaj obserwuje się go dopiero po kilku tygodniach.